Fonte RSS - Novas de Avantar - Confederación Intersindical Galega

Delegados e delegadas de CIG-Banca concentraranse diante da Xunta para exixir un plan de futuro para NCG Banco

paula.castro — Tue, 22 May 2012 14:03:07 +0200

Os delegados e delegadas da CIG consideran que non cabe adiar máis unha solución para NCG Banco e aseguran que o tempo transcorrido á espera de investidores, só contribuíu a deteriorar á entidade desvalorizando a mesma. “Hoxe estamos obxectivamente peor que no mes de xuño de 2011”, afirman.

Para as e os representantes das traballadoras e traballadores da entidade, esta manobra dilatoria, para evitar a poxa da entidade no ano 2011, só tiña como obxectivo permitir ao Presidente da Xunta eludir as súas responsabilidades despois de impulsar unha fusión continuista, que prolongou os mandatos dos órganos de goberno e dos altos Directivos das Caixas de Aforros.

Denuncian que manter a situación de incerteza e a desconfianza sobre unha entidade que tiña o 40% de cota de mercado no sistema financeiro galego e que mantén unha cota significativa, afecta ademais ao tecido produtivo e polo tanto á recuperación económica.

Por iso exixen que se garanta a existencia dun proxecto “autónomo, galego e baixo control público”, como único camiño para evitar unha poxa que levaría a absorción da entidade poñendo en perigo milleiros de postos de traballo.

Demandan unha solución inmediata para a clientela afectada pola colocación de produtos complexos e afirman que adiar a solución só está levando a unha perda de confianza e a un deterioro da imaxe pública da entidade o que dificulta a viabilidade actual e futura da entidade.

Xunto a isto, piden a creación dunha Comisión de Investigación no Parlamento Galego sobre a xestión das Caixas de Aforros e de NCG Banco; as eivas en materia de supervisión e control; as políticas comerciais que prexudicaron á clientela e aos traballadores e traballadoras e que se investigue a actuación dos altos directivos e das súas familias.

Urxen a adopción de medidas para impedir que, despois do escándalo polas indemnización multimillonarias dos ex directivos, se poda proceder a pagar de novo 33 millóns de euros por compromisos en materia de xubilación.

Por iso reclaman que se acabe cos adiantemos, unha solución xa para novagalicia banco que garanta o seu futuro, en defensa dos postos de traballo, da clientela e da sociedade galega en xeral.

CIG-Saúde alerta que os hospitais comarcais de Monforte e A Mariña poden pasar a depender da Xerencia de Lugo

begonha.carballo — Tue, 22 May 2012 12:14:01 +0200

A CIG-Saúde lembra no comunicado que, tras da activa e masiva contestación das poboacións das áreas sanitarias de A Mariña e Monforte, o Goberno do PP aseverou que ambas áreas non dependerían de Lugo.

Por este motivo, o Decreto de xestión integrada de Lugo quedou adiado, sendo un dos poucos que quedan por publicar. “Evidentemente cunhas eleccións á Xunta de Galiza por diante, a Consellería decide publicar ás escondidas (no medio dunha ponte e nun documento que non é o adecuado) que as Xerencias da Mariña e de Monforte, antes independentes, poden pasar a depender dunha única Xerencia de atención especializada, a de Lugo”, advirten.

De feito, no apartado de estruturas do Servizo Galego de saúde recóllese o seguinte: “Xerencias (atención especializada de Lugo). Asumen a xestión Integral dos recursos asistenciais de atención especializada (Complexo Hospitalario Xeral-Calde de Lugo, Hospital Comarcal de Monforte, Hospital da Costa Burela), correspondentes as áreas sanitarias de Lugo, Monforte e Cervo”.

A respecto deste punto, a CIG-Saúde subliña que, alén de estar mal redactado, deixa a porta aberta á interpretación múltiple. “Unido isto ao parágrafo anterior, onde se reitera que a xestión da atención primaria segue a ser provincial, logran provocar unha confusión suficiente para poder ordenar arbitrariamente a xestión do sistema sanitario en Lugo”.

Promesas incumpridas

Hai dous anos, nunha visita do Sr. Feijoo a Monforte, este comprometeuse expresamente a facer unha área de Xestión Integrada sen dependencia de Lugo. Pola contra, o que se anticipa neste plan de ordenación de RRHH é que en canto pasen as eleccións, Lugo será unha área única provincial, como xa é actualmente Ourense, xerencia da que dependen hospitais tan afastados como Verín e O Barco. “O Sr Feijoo mentiulles a tódolos Monfortinos e Pilar Farjas a todos/as os/as Mariñaos”.

Os/as representantes sindicais alertan que o significado desta política sanitaria vén sendo a descapitalización da asistencia sanitaria nos hospitais comarcais, coa perda de servizos e de profesionais. Esta afirmación pódese corroborar perfectamente cando no propio plan se recollen:

- O uso de medios telemáticos que permitirían implantar as gardas de raios en Lugo, ou a centralización dos laboratorios para analíticas ordinarias.

- A modernización das infraestruturas. “Como van modernizar as infraestruturas dos hospitais de Monforte e Burela, cando en Lugo está todo novo e modernizado?”, preguntan. Nestes senso, denuncian que na actualidade ambos hospitais comarcais son “as plantas de reciclaxe” do SERGAS, xa que todo o refugallo sobrante en Lugo vai parar alí.

- A mobilidade forzosa do persoal. Previsibelmente cando pechen servizos nos hospitais de Monforte e Burela, o persoal será enviado forzosamente a traballar ao HULA, pero tamén os/as doentes deberán ser trasladados para seren atendidos/as.

Por outra banda, en Lugo o “rechamante e ben dotado hospital” (de medios e RRHH) foi deseñado para asistir á poboación da área sanitaria de Lugo, non para a asistencia á poboación de toda a provincia. Polo tanto, o máis probábel é que os recursos volvan ser escasos, a poboación chegue a estar peor atendida, lonxe da súa casa, as condicións laborais dos/as profesionais empeoren...

“Supoñemos que a vantaxe que lle verán a esta medida dende a Xunta é que é máis doado precarizar a asistencia se está centralizada, será máis doado facer concertos e privatizar servizos, mentres os/as traballadores/as e cidadáns/ás pagan a asistencia, as viaxes, as estancias.... e ven como se retroceden 50 anos na Política Sanitaria”, denuncian.

A CIG-Saúde rexeita este documento ao completo, xa que só se ensinou na Mesa Sectorial pero en ningún caso foi negociado. A maiores a Federación da central nacionalista considera que a utilidade final deste plan pasa pór dotar de plenos poderes unilaterais para a organización (provisión, mobilización...) tanto de profesionais como de servizos sanitarios, que irán claramente en detrimento da Sanidade Pública en calquera das dúas vertentes.

A CIG convoca concentracións nas cidades galegas coincidindo coa aprobación da reforma laboral no Congreso dos Deputados

ivan — Mon, 21 May 2012 20:09:20 +0200

A CIG considera que todas as medidas recollidas na reforma laboral van dirixidas a flexibilizar e abaratar o despedimento e as condicións laborais e proporcionar man de obra barata á patronal. A reforma pretende ademais debilitar a negociación colectiva, dividir os traballadores/as e individualizar as relacións laborais.

O secretario xeral, Suso Seixo, afirma que “vai provocar unha caída xeneralizada dos salarios, o empobrecemento da clase traballadora, máis desigualdades e a exclusión social dos máis desfavorecidos”. Ante isto, dende a central nacionalista están convencidos de que a única resposta contra estas reformas pasa pola mobilización.

Lugares e horarios das concentracións:

-Vigo: na Porta do Sol ás 20.00 horas.

-A Coruña: diante da Subdelegación do Goberno español ás 19.00 horas.

-Pontevedra: diante da Subdelegación do Goberno español ás 19.30 horas

-Ferrol: na Praza do Himno Galego ás 19.30 horas.

-Santiago: na Praza do Toural ás 20.00 horas.

-Lugo: diante da Subdelegación do Goberno español ás 20.00 horas.

-Ourense: diante do local da CEO (Praza das Damas) ás 20.00 horas.

A secretaria de Muller da CIG comparece na comisión parlamentaria para o estudo da necesidade de racionalización de horarios

paula.castro — Mon, 21 May 2012 19:42:54 +0200

Comparecencia da secretaría da Muller da CIG na comisión non permanente para a Igualdade e para os Dereitos das Mulleres

A conciliación da vida laboral e familiar vense enfocando tradicionalmente, sen decatarse delo, desde unha perspectiva sexista, cando precisamente mediante as reformas lexislativas referentes a esta materia, se pretendía avanzar cara a corresponsabilidade de homes e mulleres nas responsabilidades familiares. A lexislación apostou polo recoñecemento dunha serie de dereitos vinculados á harmonización da vida laboral e familiar que teñen como principal protagonista á muller, mentres o home aparece situado nun segundo plano. Aínda que nada impide ao home acollerse a estes dereitos, existen moitos condicionantes que van a evitar que isto suceda, xa que a cuestión cultural é un elemento determinante na actitude das persoas, o cal afecta tanto a empresarios/as como traballadores. E, como norma xeral, normalmente é unha muller a que maioritariamente accede por diante da opción dos homes.

O impulso de políticas de conciliación tópase coa idea asentada na cultura empresarial de que as medidas flexibilizadoras do tempo supoñen un importante custe económico que non pode recaer sen máis nas organizacións produtivas. Isto agrávase cunha concepción maioritaria de empresas que consideran que as responsabilidades familiares limitan o rendemento laboral, especialmente nas mulleres. Xusto ao contrario do que sucede nos países da Unión Europea, aos que tanto nos gusta emular. Aínda hoxe segue a ser dominante unha cultura empresarial que prima a presenza física no lugar de traballo, en vez da consecución dos obxectivos, e un mal emprego das tecnoloxías, que aínda seguen a ser empregadas ao servizo da produción, e non ao servizo das persoas.

Na actualidade, o tempo das persoas queda reducido fronte ao tempo que deben adicar ao traballo, ás tarefas domésticas e do coidado. E no caso das mulleres, este tempo é aínda menor.

Quen traballamos desde unha perspectiva de xénero, decatámonos de que as persoas non senten como propia a xestión do seu tempo, e isto reflíctese nos elevados níveis de estres e ansiedade. O traballo segue a ser o centro sobre o cal xiran os horarios da xente, derivando todo elo nunha sensación de falta de control persoal da xestión do propio tempo, o cal leva consigo desigualdades entre mulleres e homes.

Sobra dicir que a incorporación das mulleres ao traballo remunerado non foi parello á incorporación dos homes ao traballo do fogar e do coidado. Esta discriminación no uso dos tempos, ten que ver, unha vez máis, coa ubicación do tempo de traballo como eixo central da organización do tempo das persoas, e cunha serie de consecuencias entre as cales cabe subliñar o descenso na natalidade. E nesta decisión non só influíu a cultura patriarcal, senón tamén a ineficacia do actual estado do benestar, cuxos servizos públicos son insuficientes, e cada día máis precarios por mor das políticas de recortes.

Sabemos que o tempo das persoas e das cidades, vilas e aldeas están disociados, e que varía por grupos sociais definidos pola actividade, polo sexo e pola idade. Entendemos que non están planificadas tendo en conta o tempo das persoas. Así, o seu urbanismo e a planificación dos seus servizos públicos e privados, desde o transporte, ate os lugares de ocio non obedecen a unha organización social propia das culturas e costumes deste tempo, senón desde a perspectiva dunha organización de hai varios séculos.

A concepción europea de traballar só ate as cinco da tarde, tendo o resto do tempo libre para desfrutalo na esfera persoal, contrasta coa realidade do noso país, que amosa, na práctica, xornadas laborais que comezan ás 8:30 ou as 9, fan un parón para xantar ás 13, 13:30 horas, retoman a actividade ás catro da tarde e rematan ás oito ou as nove da noite. As xornadas laborais que existen en Galiza, son extensivas e non intensivas. Estas xornadas prolongadas perxudican a calidade de vida do persoal e non son rendíbeis para as empresas. Por iso consideramos que ás traballadoras e aos traballadores debía valorárselles polos seus resultados, xa que as horas de presenza non garanten unha maior eficiencia.

As políticas de conciliación postas en marcha ate o de agora, non foron acompañadas dun gasto público suficiente. Pese ás melloras lexislativas, non se ten realizado un esforzo institucional serio e decidido por ires ate as orixes do problema da conciliación, como son as desigualdades sociais e culturais dentro e fóra do ámbito doméstico.

Todo isto derivou a que a conciliación constitúa un serio problema, fundamentalmente para as galegas, que se tratou de afrontar desenvolvendo estratexias diversas de carácter privado, sustentadas fundamentalmente na rede familiar. As dificultades para compaxinar a vida laboral, familiar e persoal teñen consecuencias económicas, laborais e sociais importantes, polo que desde a CIG consideramos que é preciso realizares melloras neste terreo, a pesares de que a actual coxuntura de crise económica poida estar desviando a atención neste problema, corréndose o risco de que incluso se retroceda en aspectos nos que se viña avanzando no ámbito da igualdade.

Análise da situación sociolaboral das galegas

O ano 2011 amosou unha realidade do mercado laboral galego demoledora. 17.700 empregos destruídos, dos cales 17.300 foron masculinos e 400 entre as mulleres. Estamos a falar de 110.400 postos de traballo destruídos en Galiza no ultimo lustro e, aínda un maior aumento da poboación parada, xa que a poboación activa medrou neste período.

Se analizamos a nova poboación activa que se incorporou neste ultimo ano ao mercado de traballo galego vemos que foron mulleres, concretamente 14.000. O feito de seren mulleres afianza o argumento de que - nun modelo de parella heterosexual- ante a perda de emprego do membro masculino do fogar, sae a muller ao mercado de traballo para intentares acadar uns ingresos, e dalgún xeito manter o nível de vida da unidade familiar. Pero a maioría delas pasaron a engrosar as listas do desemprego, xa o mercado de traballo galego non é capaz de absorber a estas novas activas, de aí que medre máis a poboación parada do que descende a ocupada.

A taxa media de paro medrou 2 puntos máis ca no 2010, afectando na mesma medida a homes que a mulleres (16,6 no caso dos homes e 18,3 no caso das mulleres), marcando máis a diferenza a idade ca o sexo na taxa de paro. É de destacar a elevadísima taxa de paro que se da entre os 16 e 24 anos, ascendendo ao 37,6% (21,7 puntos máis ca no ano 2007).

Por outra banda, non só se está destruíndo moito máis emprego masculino que feminino en xeral, senón que entre o empresariado están desaparecendo unicamente homes e nacendo empresas a nome de mulleres, tanto con persoal asalariado a cargo como sen el.

En definitiva, a crise estanos levando a un acercamento na situación laboral das mulleres e dos homes, pero igualándonos por abaixo, isto é:

- A caída dos salarios medios dos homes fai que as diferenzas salariais sexan cada vez menores.

- O forte medre do desemprego masculino fai que as taxas de paro entre homes e mulleres sexan practicamente as mesmas.

- A perda de emprego dos asalariados e asalariadas con contrato indefinido está igualando as taxas de temporalidade

- O aumento de homes traballando a xornada parcial está diminuíndo as diferenzas coas mulleres (a pesares disto, as mulleres seguen a representar o 76,8% das contratacións a xornada parcial).

Para pórlle remedio ao desemprego e a actual situación de crise, os gobernos non poden nin deben centrarse só, como fixeron ate o de agora, nos problemas financeiros, na débeda soberana, na prima de risco ou na viabilidade do euro. Xa que a análise da situación de crise debe centrarse na propia estrutura dun modelo económico, o capitalista e heteropatriarcal, que ten como único obxectivo o beneficio individual. Un sistema que botou man da especulación financeira sen ter en conta as consecuencias que esta tiña de cara ás persoas, sobre o medio ambiente, que se aproveita da forza de traballo da clase traballadora, para acumular máis riqueza e cada vez a menor custe, xerando cada vez máis desigualdades e desequilibrios, tamén por mor das continuas políticas neoliberais postas en marcha.

Porque desde o comezo da crise ate a actualidade os gobernos centraron as principais medidas en reducir o gasto público, esquecendo o efecto que estas teñen nas mulleres.

As primeiras medidas postas en marcha no estado centráronse nos recortes no gasto público (cun gran impacto nas mulleres dada a nosa presenza neste sector, que fai que sexamos as principais afectadas pola redución de salarios e a eliminación de emprego), cunha reforma laboral que precarizaba aínda máis as condicións de traballo (abaratando e facilitando o despedimento, reducindo os custos laborais, promovendo a temporalidade, desaparecendo garantías laborais, desarticulando a negociación colectiva, privatizando a inserción laboral), cunha reforma das pensións que agravará a feminización da pobreza e dificultará aínda máis que as mulleres poidamos acceder a pensións dignas, coas medidas dirixidas para mellorar a empregabilidade da mocidade (pero que o que fixeron foi impulsar aínda máis a temporalidade e precarizar o emprego da mocidade a través de figuras como o contrato lixo), coa eliminación da retroactividade para as persoas beneficiarias das axudas á dependencia, ou cunha reforma do réxime de empregadas do fogar que, pese a supor un avance, é insuficiente (dado que non supón a aplicación do ET nin a súa inclusión ao 100% no réxime xeral con plenos dereitos, como a prestación por desemprego ou a cotización ao FOGASA, por poñer dous exemplos).

As primeiras medidas de austeridade comezaron coa eliminación dos Puntos de Información á Muller e das oficinas I+B (oficinas situadas maioritariamente no rural, desde as que se ofrecía unha atención integral ás persoas máis vulnerábeis da sociedade en risco de exclusión social, e onde se atendían distintos programas que redundaban nunha mellor inserción laboral da muller e na atención aos mozos e mozas); o Servizo do Noitebús para a mocidade do rural; do programa ENTENDO, que daba resposta xurídica, médica e psicolóxica ás lésbicas, gais, bisexuais e transexuais; a privatización das novas escolas infantís parella á desorbitada suba das taxas e do servizo de comedor; os recortes orzamentarios en Programas tan senlleiros como o de Preescolar na Casa, ou nos fondos destinados ao Plan Concertado, o cal pode supoñer a desaparición das prestacións básicas de servizos sociais nos concellos. O cal contrasta coas axudas destinadas a un bo número de entidades abertamente confesionais e católicas, ademais de antiabortistas, no marco dunha lei –a de familia- que, como no seu día denunciamos e así asumiu o CES- organismo que tamén vai desaparecer-, cousifica a muller e pretende devolvela ao seu rol tradicional de nai - coidadora do fogar. Ou coa presentación do recente Plan para dinamización demográfica de Galiza que non contempla medidas concretas de estímulo económico de apoio á maternidade/paternidade, máis alá da sensibilización e de xornadas e estudos, mentres se restrinxe o acceso á única prestación económica por fillos/as a cargo.

O novo goberno do estado, pese a manifestarse crítico coas medidas dirixidas polo anterior goberno para saír da crise, puxo en marcha novas medidas que repousaron, unha vez máis, na clase traballadora, desde a conxelación do SMI (por vez primeira desde o ano 1967), que afecta máis negativamente ás mulleres, por estar empregadas en postos peor retribuídos; ou a reforma do IRPF (que afectará en maior medida ás mulleres por seres estas as que posúen a nível comparativo menores ingresos) mentres acomete unha amnistía fiscal aos defraudadores posuidores das grandes fortunas; acometendo unha serie de recortes no investimento público que están a provocar a deterioración dos servizos e destrución de emprego (co conseguinte efecto nas mulleres ao termos unha maior representación no sector público); cunha reforma laboral que facilita aínda máis o despedimento e a redución dos salarios, que precariza e desregula as condicións de traballo, que fomenta o uso de contratos lixo de formación e aprendizaxe até os 30 anos, que permite que sexan as empresas e non as mulleres as que estabelezan os criterios para a concreción horaria da redución de xornada por coidado, atendendo a necesidades produtivas e organizativas, e que limita que esta redución se realice só na xornada diaria; cuns orzamentos que non contemplan o acordo de ampliación a un mes da duración do permiso de paternidade, que conlevan a conxelación dos salarios do sector público, a moratoria na posta en marcha da lei de dependencia.

O mesmo goberno que ante unha convocatoria de folga xeral arroupada de xeito masivo polos traballadores e traballadoras, responde con recortes no gasto público social, que se concretan no anuncio do recorte de preto de 800 millóns de euros no ensino público, aumentando o rateo do alumnado por aula, despedindo ao profesorado e autorizando unha suba das matrículas universitarias de preto dun 66% máis (uns 540€), e instaurando o re- pago ou co- pago farmacéutico cunha decisión inxusta e anti- social que afecta sobre todo ao colectivo de pensionistas, e por tanto, sobor de todo ás viúvas.

Desde a CIG consideramos que estamos a tempo de reverter esta situación, e de pór en marcha medidas concretas e reais dirixidas a mellorar a situación socio laboral das mulleres galegas en particular, e da sociedade en xeral. Dispoñemos das competencias para facelo. Pero a vontade debe ir acompañada dun orzamento real e de accións concretas que vaian máis alá de propaganda.

Propostas de mellora e solucións

Tendo en conta o exposto no punto anterior consideramos necesario comezar a acadar compromisos firmes en relación aos seguintes aspectos:

- Hai que partir da premisa de que é preciso racionalizar os horarios de Galiza co obxecto de permitir a compatibilización real da vida familiar e laboral, porque redunda en estabilidade e rendemento.

- Debemos dar os pasos necesarios para igualar os dereitos de conciliación entre as e os empregados públicos e as e os empregados do ámbito privado.

- É preciso pular por acadar acordos en empresas e sectores relativos á distribución do tempo e a xornada co fin de facilitar a conciliación. Pero iso debe ir parello ao incremento e a mellora da cobertura dos servizos de apoio ao coidado das crianzas e das persoas dependentes.

- Mellorar as iniciativas de protección social e apoio ás familias e unidades de convivencia para a atención e o coidado das crianzas menores de tres anos.

- Ampliar a duración e cobertura das prestacións de maternidade (debería estenderse ate os 6 meses da crianza dado que é o tempo que a OMS recomenda que se alimente exclusivamente de leite materna) e paternidade (lembremos que segue a adiarse o compromiso asumido pola lei de igualdade de fixalo en 4 semanas) e do permiso de lactación (actualmente fica en mans das empresas a concesión do permiso acumulado, sendo discrecional o seu cálculo, cando debería fixarse en catro semanas se opta polo permiso acumulado e estendelo ate os12 meses se opta pola outra modalidade, e cando se opta polo emprego do permiso de duración dunha hora, ás veces fica en tan só media hora, ao entender que se está a optar por unha redución da xornada), da redución de xornada por coidado (que por mor da reforma obrigase á traballadora a acollerse á redución diaria, sen ter en conta que esta modalidade non é compatíbel en determinadas circunstancias, e non se amplía a súa duración ate os 12 anos como reclamamos desde a CIG) e da excedencia por coidado (equiparando a protección por coidado de crianzas coa do coidado de familiares dependentes, non estabelecendo límite de reserva do posto e ampliando a súa duración).

- Mellorar a protección do emprego das mulleres que se acollen ao permiso de maternidade (garantindo que tras a reincorporación do permiso a muller non vai ser presionada e despedida), e mellorar a protección do emprego das traballadoras e traballadores que se acollen a permisos relacionados co coidado de familiares a cargo, sexan crianzas ou maiores dependentes.

- Recoñecemento explícito do dereito dos traballadores e das traballadoras a adaptar a duración e a distribución da xornada por motivos familiares.

- Crear permisos retribuídos para o acompañamento á consulta médica de familiares a cargo.

- Creación de permisos retribuídos no só para a asistencia, senón tamén para o acompañamento a trámites relacionados coa maternidade, técnicas de reprodución asistida, adopción e acollemento.

- Axudas económicas e deducións fiscais por cada crianza a cargo, poñendo especial atención nas familias monoparentais, partos múltiples e familias numerosas

- Redución do 50% do IVE na merca de vivendas ás familias numerosas e monoparentais

- Repensar o planeamento urbanístico existente en Galiza e a planificación dos seus servizos e equipamentos, para que o eixo sexa o tempo das persoas.

- Flexibilizar os horarios de entrada e saída das empresas, reducindo o tempo do xantar de xeito que a xornada remate a primeira hora da tarde e ás persoas poidan adicarse á súa actividade persoal.

- Favorecer espazos de ocio e lecer pensados no seu uso compartido por e para as crianzas e as persoas maiores e con discapacidade tanto no rural como nas cidades (parques e xardíns adaptados, zonas cubertas para poder desfrutar no inverno, lugares onde poder sentarse e merendar ou almorzar, espazos nos centros de ocio, horario dos cines, teatros, museos, bibliotecas ou centros cívicos adaptados ao tempo libre da cidadanía, etc.)

- Iniciar de xeito parello un debate social que remate en compromisos firmes sobre a apertura e o peche dos servizos públicos (concellos, administración de xustiza, deputacións, xulgados, e sobor de todo das escolas infantís, garderías, centros de día) onde se aflore a dimensión familiar.

- Flexibilización dos horarios dos centros de ensino (incluíndo ás escolas infantís) en función da estrutura demográfica e das necesidades existentes, marcando como obxectivo que exista un centro con horarios compatíbeis coa xornada laboral para cada núcleo determinado de poboación.

- Favorecer o acceso prioritario ás escolas infantís ás familias monomarentais ou parellas nas que traballen os dous cónxuxes, estabelecendo como criterio preferente o lugar de traballo (e a súa distancia ao lugar de residencia).

- Aumentar a cobertura e a carga horaria da rede de escolas infantís e dos servizos de canguros e estabelecer, cando sexa necesario, un servizo nocturno.

- Crear ludotecas e programar actividades extra escolares, empregando cando sexa posíbel as instalacións educativas na época estival (verán, semana santa, Entroido, nadal)

- Mellorar a rede de transporte no rural, comunicando este cos núcleos onde se radiquen os servizos sociais, e facer coincidente a rede de transporte da cidade cos horarios e zonas laborábeis e de ocio.

- Estender os almorzos escolares e xantares en todos os centros públicos. No caso dos almorzos, atenderase á compatibilización cos horarios laborábeis.

- Crear un servizo de xantar e almorzo sobre rodas para as persoas con discapacidade.

- Estabelecer compromisos concretos co obxectivo de crear garderías nas empresas, poñendo especial fincapé na súa creación nos polígonos industriais da cidade e da súa área metropolitana.

En definitiva, que o camiño para superar a crise non debe pasar por un retroceso en materia de igualdade de oportunidades entre mulleres e homes, e de conciliación da vida persoal, familiar e laboral, nin por prolongar as xornadas de traballo. Sería un erro que, no canto de axudarnos a vencer a crise, a agravaría. Porque tanto a administración, como os axentes sociais, temos a responsabilidade de loitar porque Galiza sexa un país con moitos centros de proximidade onde durmir, traballar, descansar, mercar, xogar, andar, desfrutar, para que as persoas que viven e desenvolven a súa actividade principal nela, poidan sentir o tempo como propio.

A Coruña, 16 de maio de 2012

Margarida Corral Sánchez

Secretaria Confederal da Muller da CIG

Pais, nais, estudantes e docentes péchanse no IES San Tomé de Freixeiro de Vigo en protesta contra os recortes no ensino público

ivan — Mon, 21 May 2012 19:03:49 +0200

O secretario nacional da CIG-Ensino -organización que fai parte da Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público- rexeitou os recortes propostos e denunciou que con eles se ataca gravemente o ensino público e a súa calidade, así como o dereito de igualdade de oportunidades do alumnado. Ao mesmo tempo, Anxo Louzao criticou que aumentará o fracaso escolar e suporá o despedirá de máis de 2.000 profesores/as.

Por todo isto, esíxelle ao Goberno galego que actúe como tal e non se someta a decisións que van en contra do ensino galego; en definitiva, que se negue, rotunda e publicamente, a aplicar calquera das medidas contidas no RD Lei 14/2012 e que presente recurso por invasión de competencias.

A Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público ten previsto continuar con estes peches rotativos en centros de ensino ata o 1 de xuño nas seguintes datas e lugares: A Coruña (22 de maio), Pontevedra (23 de maio), Lugo (24 de maio), Burela (25 de maio), O Morrazo (29 de maio), A Guarda (30 de maio), Carballo (31 de maio), Ourense (1 de xuño).

A CIG-Ensino denuncia o ataque ao ensino público que supón a aprobación do Real Decreto Lei 14/2012 no Congreso dos Deputados

paula.castro — Mon, 21 May 2012 16:39:14 +0200

O Secretario Nacional da CIG-Ensino, Anxo Louzao, sinala que “Estamos ante un verdadeiro atentado ao ensino público que vai supor maiores recortes e que se ven sumar as medidas cos as que se golpeou ao ensino duramente durante estes anos”.

A actitude submisa da Consellaría de Educación na aplicación do decreto suporá o despedimento de máis de 2000 profesores/as, o incremento do fracaso escolar, o empeoramento da calidade no ensino e a expulsión do sistema escolar dos que teñen menos recursos

A CIG-Ensino segue esixindo da Consellaría de Educación que exerza como tal e que actúe en interese do ensino público galego, non aplicando este Real Decreto e recorréndoo por invasión de competencias. As medidas aprobadas poñen en tela de xuízo a igualdade de oportunidades e conculcan un dereito, o da educación, que vai deixar de ser universal, ao expulsar do ensino público o alumnado que necesita máis apoio ou que procede de familias con menos recursos.

Louzao tamén lembra que o ensino galego xa sufriu até o de agora reiterados recortes que se traduciron na perda de profesorado, empeoramento das condicións laborais e redución da dotación dos centros. “Non imos permanecer pasivos ante estes recortes” engade, ao tempo que lembra que a Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público continúa co calendario de mobilizacións iniciado o pasado 8 de maio, estando a desenvolverse neste momento os peches rotatorios iniciados o día 14 de maio en Compostela, que rematarán coa confluencia xunto coa Plataforma en Defensa da Sanidade nunha manifestación nacional, o día 3 de xuño.

Os traballadores/as de Talleres Carral concéntranse contra as pretensións da empresa de aplicar un ERE extintivo

begonha.carballo — Mon, 21 May 2012 13:14:38 +0200

A empresa, que solicitou as dependencias da administración pública para manter o encontros, alega causas económicas para executar un expediente de extinción que afectaría á totalidade do cadro de persoal, que suma 22 empregados/as.

De levarse adiante a medida, o persoal, que nestes momentos xa se ten vixente unha suspensión de emprego temporal, quedará na rúa cunha indemnización de 20 días por ano traballado, xa que a empresa se nega a mellorar os mínimos marcados pola actual normativa laboral.

Neste senso, cómpre subliñar que a empresa ten contraídas débedas salariais cos traballadores/as, que teñen pendentes de cobrar dúas mensualidades e parte das pagas extraordinarias. Así mesmo, o persoal sospeita que unha vez liquidada Talleres Carral, os propietarios volvan abrir a empresa con outro nome e noutra localización, xa que teñen patentes rendíbeis.

Nos últimos anos Talleres Carral, baixo a escusa das perdas económicas, estivo recortando o seu cadro de persoal até quedar con só 22 operarios. De feito, este é o segundo ERE extintivo que presenta e xa aplicou dous EREs temporais.

O Comité de Einsa consegue que a dirección acepte constituír unha mesa de diálogo aberta

begonha.carballo — Mon, 21 May 2012 13:00:48 +0200

Aínda que a empresa mantén as súas pretensións iniciais de despedir a case 30 traballadores/as e aplicar o recorte salarial, amosouse disposta a flexibilizar esta rebaixa e aceptou, por fin, sentar a negociar coa representación social nunha mesa de diálogo aberta. Este xesto supón un avance xa que até o momento as negociacións estaban pechadas, posto que a dirección de Einsa se mantiña inmóbil, negándose a estabelecer conversas cos traballadores/as mentres non desconvocasen a folga indefinida iniciada hai case dúas semanas.

Así ás cousas e á espera do que poidan dar de si as negociacións, dende a Sección Sindical da CIG en Einsa mantense que a viabilidade da empresa non pode vir da man dos recortes salariais e os despedimentos, senón que a compañía ten que afrontar as débedas contraídas cos bancos e ás administracións públicas pola vía de mellorar a produtividade ou a través dunha ampliación de capital e a entrada de novos socios.

De feito, a propia empresa ten recoñecido ao persoal que este brutal plan de axustes –de aplicarse suporía unha caída media dos salarios de 4.500 euros anuais por traballador/a- nin sequera garante o mantemento da actividade máis alá de 2013.

Neste senso, lembran que as instalacións das Pontes son punteiras no seu sector –artes gráficas- tanto a nivel estatal como europeo e que Einsa conta cun produción estábel. Así mesmo, reiteraron o chamamento á Xunta de Galiza e ao Goberno estatal para que intermedien no conflito, posto que a empresa recibiu case 50 millóns de euros de axudas públicas durante dez anos.

Novas anteriores

A CIG-Ensino mobilízase contra os despedimentos e a política de acoso que está a practicar a dirección de Aspromor en Ortigueira

begonha.carballo — Mon, 21 May 2012 10:41:52 +0200

Dende a CIG-Ensino de Ferrol explícase que o bo entendemento existente até o de agora entre a asociación e a representación dos traballadores/as ten mudado nos últimos tempos logo de que o presidente “decidise facer un uso abusivo dos poderes que a Xunta Directiva lle outorgou” e aplicar un modelo de xestión ao máis “puro estilo empresarial”.

Neste senso, Xosé Lois Rivera, da Federación da CIG, sinala que se produciu unha asociación con empresas de fóra do país –que si teñen ánimo de lucro- e se mudou a un modelo baseado en criterios económicos e de produtividade, “tratando aos/ás usuarios/as como simple mercadoría”, fuxindo dos principios de servizo social cos que xurdía a propia asociación, e desprezando o compromiso, cualificación, experiencia e dereitos laborais dunha parte do persoal.

Ademais, critica Rivera, a situación agrávase xa que o responsábel da entidade se aproveita do seu cargo para tomar represalias contra traballadores/as cos que mantivo diferenzas de carácter persoal, ou polo simple feito de manifestar a súa opinión sobre a organización do traballo no centro ou demandar o cumprimento dos seus dereitos laborais.

Dende a Federación do Ensino da CIG quixeron destacar o respecto e a admiración pola importantísima labor social realizada pola Asociación, que vén dar cobertura á necesidades que a administración pública non asume. Por iso, sinalan, tamén dende a central sindical se prestou colaboración coa entidade a distintos niveis, co obxectivo de mellorar a dotación e o servizo prestado.

As consecuencias máis inmediatas deste “novo xeito” de entender a xestión do centro por parte do Presidente de Aspromor son:

-Proceso progresivo de privatización e descolocación do servizo, deixando a xestión do mesmo en mans doutras empresas con ánimo de lucro e de fóra da comarca e do país.

- Deterioro da calidade do servizo. Os recortes de medios e persoal á forza teñen que provocar esta consecuencia. De feito, a tendencia ao incremento da demanda mudou e agora está diminuíndo o número de usuarios/as.

-Despedimento de persoal, Até o momento xa foron cinco as persoas despedidas, todas elas caracterizadas polo seu carácter activo na organización do centro, crítico coa xestión e reivindicativo na defensa dos dereitos laborais. O presidente, explican dende a CIG-Ensino, alega causas económicas, mais estas non están xustificadas e mesmo se están producindo novas contratacións.

-Problemas de organización. Non existe un plano de traballo que garanta a calidade do servizo, producíndose constantes trocos, desaxustes e improvisacións no traballo diario.

-Falta de respecto polas funcións do persoal, polo seu contrato e categoría, obrigándoselle a realizar funcións que non lle corresponden e para as que, en moitos casos, nin sequera teñen a cualificación necesaria.

- Utilización de presión, ameazas e acoso contra o persoal e posta en práctica de actitudes totalitarias e antisindicais para impedir o libre exercicio do dereito á información, asesoramento sindical, etc. Estas coaccións esténdense tanto aos traballadores/as como á representación sindical. De feito, explican, na CIG-Ensino recibíronse ameazas directas por parte do Presidente da Asociación por facer unha asemblea no centro, a pesar de estar solicitada en tempo e forma.

Diante desta situación, dende a Federación da CIG fíxose un chamamento ao resto dos membros da Asociación Aspromor, ás familias afectadas, e á cidadanía da comarca de Ortigueira para que reflexionen sobre o futuro da entidade de seguir por esta liña e para que se recupere a esencia pola que foi creada a asociación.

O persoal de Einsa pide a implicación do Ministerio de Emprego para evitar os despedimentos e os recortes laborais

begonha.carballo — Fri, 18 May 2012 18:51:49 +0200

No escrito, o persoal expón ao Ministerio a situación na que se atopa a empresa, destacando que é punteira no seu sector -artes gráficas-, tanto a nivel estatal como europeo, e lembran as millonarias axudas obtidas pola compañía. Por iso, dende o Comité enténdese que a administración estatal non pode facer oídos xordos e ten que implicarse para garantir o mantemento do emprego nunhas instalacións que ocupan a case 400 persoas. "Non se poden dar 50 millóns de euros, non controlar a xestión durante anos, e agora os culpábeis que se vaian de rosiñas e os traballadores/as quedemos na rúa, ou que queiran facer viábel a compañía cos nosos salarios", denunciaba o delegado da CIG, Alberte Amado.

A este respecto, o sindicalista matizou que no ano 2009 Einsa tívose que refinanciar en 44 millóns de euros, a pesar de ter recibido dende o ano 199 até o 2009, máis de 50 millóns de euros en axudas públicas. Ademais, no ano 2011, a empresa tivo que pedir unha cadencia do crédito porque non podía afrontar o pagamento. Agora, a dirección pretende impor un plan de viabilidade que contempla o despedimento de 29 traballadores/as -a maioría das cartas de despedimento xa foron entregadas- e unha redución salarial media dun 18%, que pode supor unha baixada de arredor de 4.500 euros anuais por empregado/a. Esta medida supón un aforro de case tres millóns de euros, que é a cantidade que a empresa asegura necesita para afrontar as débedas.

"Os traballadores/as entendemos que a viabilidade da empresa non pode vir pola vía de que nós paguemos esa débeda, a empresa ten que buscar unha viabilidade sendo produtiva, ou outras alternativas como ampliación de capital entrada de socios/as. Os traballadores/as non podemos financiar a compañía", asevera. Amado tamén apuntou a que a dirección está a realizar un "uso interesado da reforma laboral" para que "os accionistas desta empresa sigan tendo beneficios durante un ano máis a conta dos nosos salarios". Non obstante, a empresa non garante nin sequera o mantemento do nivel de emprego a curto prazo. A situación é tal que a propia dirección asegurou que a aplicación destas agresivas medidas só servirá para aguantar a actividade un par de anos máis.

A representación do persoal xa mantivo contactos coa Xunta para tentar buscar unha solución, e nun breve encontro co conselleiro de Industria durante o pasado mércores -durante un acto nas Pontes a onde os traballadores/as levaron as súas reivindicacións-, este indicoulles que dende a administración poderían flexibilizar a parte correspondente ás débedas de Einsa con Xesgalicia, pero que teñen pouca marxe de manobra. Así mesmo, o conselleiro asegurou que dende a Xunta non están dispostos a seguir apostando por unha empresa cunhas cativas perspectivas de viabilidade. A pesar da complexa situación e do esforzo que supón para o persoal, Amado asegurou que "os traballadores/as estamos dispostos a aguantar con todas as consecuencias".

25.000 persoas marchan sobre Compostela en defensa da lingua no Día das Letras Galegas

paula.castro — Fri, 18 May 2012 05:23:30 +0200

O acto de peche estivo protagonizado polo escritor Agustín Fernández Paz, un dos autores máis destacados e premiados da literatura galega actual, que deu lectura a un manifesto da súa autoría, e polo propio Carlos Callón, portavoz da plataforma e presidente da Mesa pola Normalización Lingüística.

Galería de imaxes

Manifesto da Manifestación Nacional pola Lingua do 17 de maio de 2012

VOARES DE ESPERANZA

Don Ramón Otero Pedraio, para loar o labor entusiasta da imprenta de Ánxel Casal e de María Miramontes, chamoulle a aquel obradoiro «pombeiro de voares de esperanza». Pombeiro de voares de esperanza! A frase era o tal, pois desde alí botaban a voar os libros que recollían o mellor do pensamento e da creación en galego. Aqueles non eran tempos doados, mais os azos dos homes e mulleres das Irmandades da Fala foron enchendo de luz as vilas e cidades de Galiza e conseguiron facer visible socialmente a lingua de nós.

Nesas persoas están as nosas raíces, somos elos dunha cadea que vén de lonxe. Rosalía de Castro e tanta outra xente que traballou pola recuperación e o prestixio da lingua e da cultura conforman o ADN onde nos debemos recoñecer. Un ADN que ten algúns tramos da dobre hélice especialmente fértiles, coma o das Irmandades, semente das ideas que hoxe constitúen a nosa cerna: Galiza, célula de universalidade. A vontade de sermos unha peza máis, en pé de igualdade, no mosaico mundial das culturas.

Non foron fáciles as épocas pasadas e tampouco non o son os tempos que nos toca vivir. Non é preciso reiterarmos aquí as agresións destes últimos anos, cunha boa parte das elites políticas, financeiras e mediáticas obsesionadas por esborrallar os avances que traballosamente foramos acadando. O seu obxectivo: facer do galego unha lingua socialmente invisible, que permaneza recluída no gueto e non acade un uso normalizado. Que o castelán sexa a lingua por defecto e o galego, a rareza, a lingua oculta. Tratala coma un bonsai ao que cómpre retallarlle as pólas que se obstinan en medrar máis do permitido.

Que ilusos! Non coñecen as palabras do sociolingüista Colin Baker: «A substitución dunha lingua non é un proceso evolutivo natural. Alí onde a xente está determinada a manter viva unha lingua, parece imposible destruíla.» Non saben que as agresións nos fan máis fortes, que nos impulsan a ampliar o tamaño da nosa esperanza, que medra en nós a vontade de construírmos espazos de encontro e mais de unión.

Na súa novela 1984, George Orwell describe unha sociedade oprimida por unha minoría, onde a neolingua é o instrumento utilizado para construír a realidade deformada que lle interesa ao poder: baléiranse de significado as vellas palabras e énchense con outros que mellor conveñan. Como non lembrar a Orwell cando vemos como se retorce o significado de palabras como imposición, liberdade, bilingüe, normalización ou, ultimamente, plurilingüe? Do mesmo xeito que a Policía do Pensamento obrigaba o protagonista da distopía de Orwell a aceptar que 2 + 2 = 5, a quen controlan os fíos do poder válelles todo para ofreceren unha falsa visión da realidade.

Contra as mentiras, non cansaremos de lembrar o evidente: a lingua que naceu hai máis de mil anos neste país é de todas as persoas que vivimos e soñamos nel. Tamén é das persoas que chegan a Galiza desde calquera lugar do mundo, empuxadas polo desexo dunha vida mellor, e deciden quedar aquí. E tamén, xaora, de tanta xente que ten na nosa terra as súas raíces e anda espallada polo mundo adiante, pois nós fomos –aínda o somos, e ben que nos doe- un país de emigración.

Do mesmo xeito que unha planta precisa dunhas condicións ambientais determinadas para medrar, tamén as necesita unha lingua que se encontre nunha situación minorizada, como lle ocorre ao galego. Por iso urxe crear as medidas precisas facer realidade un "nicho ecolóxico" favorable á lingua. Unhas medidas nas que nunca deben faltar dúas constantes: o exemplo práctico de que o galego é útil en calquera ámbito e para todas as funcións e a vontade de crear actitudes positivas cara á lingua. Para que na sociedade non haxa cidadáns de primeira e de segunda, deben crearse as condicións para que se poida vivir en galego con normalidade. Cousa que hoxe non ocorre, como constatamos día tras día.

Como ten reiterado Xabier DoCampo, «nós non mentimos». Imos sempre coa verdade por diante, conscientes da xustiza das nosas ideas e propostas. Con alegría, desmontando na práctica os insidiosos prexuízos que outros sementan na sociedade e nas familias, impulsando actividades que fagan posible vivir en galego. Porque amamos e defendemos a pluralidade lingüística, xaora que si, mais non a costa de deixar arrombada a nosa lingua no faiado.

Somos conscientes do labor que nos agarda. Mais tamén sabemos que paga a pena empregar todas as nosas enerxías nel, e que non hai lugar para o desánimo. Como escribiu Bertolt Brecht, nos anos da longa noite de pedra que asolagaba Europa: «Quen aínda estea vivo non diga “xamais”. / De quen depende que siga a opresión? De nós. / De quen que remate? De nós tamén. / Pois os vencidos de hoxe son os vencedores de mañá / e o xamais convértese en hoxe mesmo.»

Todas as persoas que amamos o galego temos que erguer un pombal no noso interior, un pombal do que xurdan os voares de esperanza que encherán de vida os ceos da patria da lingua que nos une.

A CIG-Verín reclámalle á Consellería de Sanidade que paralice as xestións encamiñadas a suprimir o centro de urxencias da vila

ivan — Wed, 16 May 2012 19:58:07 +0200

Dende a central nacionalista lembran que na instalación “prestábase un servizo satisfactorio os usuarios e non fora inaugurada hai tanto tempo polos mesmos que agora deciden pechala”. Do mesmo xeito, critican a falta de información sobre o proceso, aínda que aseguran non estar sorprendidos “tendo en conta que nin os propios/as profesionais que prestan servizo no centro aínda non saben cal vai ser a súa ubicación no Hospital de Verín”.

Fronte a isto esixen a convocatoria dunha xuntanza de traballo entre todos os sectores implicados para abordar o problema e censuran a actitude do Goberno local. “O alcalde da vila, que tamén e senador do PP, mantense totalmente pasivo, xustifica a falcatruada e esquece protexer os dereitos dos veciños/as que o votaron”.

CIG-Saúde reclama na Mesa Sectorial a retirada do decreto de recortes na sanidade pública

paula.castro — Wed, 16 May 2012 17:31:21 +0200

Na mesa abordáronse os recortes en sanidade e como afectarán estes ás condicións laborais do persoal; a OPE para 2012, só para facultativos e Especialistas; as instrucións para a aplicación da lei de Medidas en canto ao pagamento das Incapacidades Temporais e a plataforma loxística, que implica a privatización de postos de traballo en subministros, farmacia e demais.

Fronte a isto, a CIG-Saúde reclamou a retirada do Real decreto-Lei por considerar que usurpa competencias exclusivas do goberno galego. “Pretende rematar co modelo de Sanidade Pública universal e gratuíta” explicou a secretaria nacional da federación, María Xosé Abuín, quen denunciou que unha vez que se aplique tamén empeorará “gravemente” as condicións de traballo do persoal.

Para a secretaria nacional tamén é especialmente grave que se elimine a capacidade de negociación da Mesa Sectorial e que a convocatoria da OPE se cinga exclusivamente a facultativos e especialistas. “Teñen que presentar unha convocatoria para cubrir o 100% das prazas, porque do contrario, ao ser insuficiente o persoal verase resentida a calidade da atención”.

Xunto a iso, CIG-Saúde reclamou a recuperación do complemento retributivo até o 100% en Incapacidade Temporal e, aínda que manifestou o seu acordo coa centralización de compras para abaratar custos, rexeitou que esta se faga pola vía de privatizar os postos de traballo.

Abuín lembra ademais que o SERGAS se comprometera a negociar na mesa sectorial as instrucións e adaptalas á realidade do sistema sanitario galego, moi diferenciado do resto da función pública. Porén, lamenta que “non se saíron do guión que traían e foron rexeitando todas as alegacións presentadas”.

En concreto, CIG-Saúde presentou na Mesa Sectorial alegacións para que se regule o permiso do persoal para acudir a consulta médica ou para realizar probas diagnósticas consideradas non invasivas; para que a regularización das nóminas, en caso de I.T. se faga a mes vencido e non como están facendo agora, que preventivamente aplican un desconto das retribucións superior ao que corresponde; que se puidera negociar a posibilidade de descontar da xornada, como día non traballado, a ausencia dun día de traballo por causa de enfermidade, antes de proceder ao desconto da nómina ou a ampliación a e días de prazo a posibilidade de xustificar, con certificado médico, sen mediar parte de IT.

Persoal dos centros de Traballo e Benestar e do Consorcio recibe cunha pitada a Beatriz Mato en Oleiros

begonha.carballo — Wed, 16 May 2012 17:08:05 +0200

Con esta protesta, convocada pola CIG, o persoal quere denunciar unha vez máis o progresivo desmantelamento e privatización das residencias, escolas infantís, centros de educación especial, de maiores, etc, que a Consellaría está a levar a cabo baixo a escusa do aforro e unha falsa austeridade. Así mesmo, volveuse denunciar a precarización das condicións laborais e o despedimento e amortización de centos de postos de traballo nestes servizos públicos, que ven mermada a súa calidade.

Ao berro de “Traballo e Benestar causa paro e malestar” ou “A Xunta de Galiza recorta e privatiza”, os traballadores/as recibiron e despediron a Beatriz Mato ás portas da Casa Concello de Oleiros, a onde a conselleira se trasladou para manter unha xuntanza co alcalde e facer unha visita a varias dependencias educativas e sociais.

Dende a central sindical volveuse esixir o mantemento dos postos de traballo, unhas condicións dignas para o persoal dos centros dependentes de Traballo e Benestar e do Consorcio, e que se garanta o carácter público e a calidade dos servizos prestados. Neste senso cómpre lembrar que a Xunta xa ten privatizado a xestións das Galescolas de nova apertura, ao tempo que pecha o Centro de Menores de Montealegre (Ourense), fai un peche encuberto do Centro de Menores Soutomaior, amortiza prazas nas residencias de maiores de Volta de Castro, en Compostela e nos de Oleiros e Ferrol ou reduce persoal nas residencias de Tempo Libre de Patos e do Carballiño.

O xulgado desautoriza o concello de Santiago e dá os permisos necesarios para a manifestación do Día das Letras Galegas

paula.castro — Wed, 16 May 2012 16:54:11 +0200

A Plataforma unitaria Queremos Galego, impulsada e coordinada pola Mesa pola Normalización Lingüística, convoca a manifestación baixo o lema “Paremos os ataques contra o galego”. Un lema que, segundo explicou Carlos Callón, o seu portavoz, é hoxe especialmente acaído “porque onte mesmo tivemos novos exemplos, sen precedentes, como o feito de que o concello de Santiago de Compostela tentase obstaculizar, en todo o que son competencias municipais, que esta mobilización se poida desenvolver”.

O concello de Santiago emitiu, a 48 horas da celebración dunha manifestación que se agarda que sexa multitudinaria, unha resolución denegando os permisos para colocar un palco e unha faixa informativa na Alameda, so pretexto de que coincidía coas festas da Ascensión. Denegaba tamén a posibilidade de ter amplificación para as intervencións no acto de feche. Isto último, xa sen indicar motivo algún.

“Nos 26 anos de historia da Mesa nunca nos encontramos cunha resolución semellante, tan disparatada”, afirmou Callón, quen asegurou que “é un ataque á liberdade de expresión, non só un ataque á liberdade de opción lingüística. Un ataque a que haxa na nosa sociedade diversidade de opinións”.

O portavoz da Plataforma explicou que, unha vez recibida a resolución municipal, que cualificou de “arbitraria e inxusta”, presentouse perante os tribunais un recurso. A resolución xudicial recoñece o dereito a finalizar o acto co palco e coa megafonía e a pór unha faixa informativa, considerando que, do contrario, se producirían danos irreparábeis. “O que fan os tribunais é devolver a normalidade”.

Para Callón, o feito de o Concello agardar a que ficasen tan só 48 horas para a celebración da manifestación denota “a vontade de facer mal do goberno do Sr. Angel Currás, herdeiro, nas formas, do que foi o período de mandato de Conde Roa e, no fondo, no seu desprezo á lingua e cultura galega e ás normas de convivencia”.

Carlos Callón considerou tamén “disparatado” tratar de xustificar este intento de “coutar a liberdade de expresión” por mor das festas da Ascensión cando, lembrou, “nin é a primeira vez que coinciden, nin será a última”. “A culpa é de Rosalía de Castro por asinar a dedicatoria do primeiro libro contemporaneo monolingüe en galego un 17 de maio”, brincou.

Por iso, fixo un chamamento a reaxir ante estes obstáculos antidemocráticos e a que “todos os que temos sensibilidade polo noso idioma, mesmo con independencia da lingua que utilicemos no noso dia a día, participemos mañá nesta mobilización social, para dicirmos alto e claro: Non no noso nome!; para dicirmos alto e claro: Hai que deter estes ataques contra o idioma que nos une, que nos identifica!”

Denunciou, ademais, os impedimentos –a través da Xunta de Galiza– para utilizar o galego con normalidade nos xulgados; a prohibición de que se poidan impartir determinadas materias en galego no ensino; que se estea a “varrer” o galego da educación infantil das nosas cidades e que se dilapiden cartos públicos, “máis de catro millóns de euros, segundo as estimacións máis baixas”, tirando libros de texto só por estaren en galego.

Valedor do Pobo

A respecto da demisión de Benigno López, considerou que “non é casual que agardase á véspera do día das Letras Galegas, á véspera dunha manifestación na cal falariamos da súa incompetencia, dos seus ataques contra o noso idioma”, para presentala. Neste sentido lembrou a mobilización convocada en Compostela, en apenas 24 horas, o 17 de decembro do pasado ano, por querer censurar un libro de texto que recoñecía o galego como lingua propia, e que reuniu 2.000 persoas pedindo a súa demisión. E lembrou tamén o reiterado incumprimento das súas funcións cando desde A Mesa pola Normalización Lingüística se lle tramitaban queixas por vulneración de dereitos lingüísticos. “Non nolas xestionaba, non nolas tramitaba, de forma que cando emitía os seus informes anuais estaban realmente adulterados. ‘Se han reducido las quejas por vulneración de derechos lingüísticos’, dicía sen vergoña”.

Xunto a isto, manifestou o seu desexo de que a persoa que sexa nomeada Valedor do Pobo teña como insignia cumprir coas altas funcións encomendadas, recuperando así o prestixio da institución.

Despiden, vía ERE, a 41 traballadores de Francisco Gómez e Cía.

paula.castro — Wed, 16 May 2012 14:19:54 +0200

Francisco Gómez e Cia é un grupo dedicado cen por cen á construción de obra pública que xestiona ademais os terreos da mina de Touro. Eduardo Sebio, da CIG-Construción explica que nos últimos anos obtivo, pola súa actividade, uns beneficios millonarios e denuncia que agora, aproveitando a reforma laboral e alegando supostas perdas futuras pola falta de carga de traballo, decidiu aplicar un ERE que deixa na rúa a 41 traballadores.

Sebio denuncia que a actitude desta empresa, non só é inadmisíbel cos traballadores -algúns deles levaban até 20 anos traballando para ela- senón tamén reprobábel do punto de vista ecolóxico e social.

Francisco Gómez e Cia ao facerse coa xestión dos terreos da mina de Touro asumiu a obriga de rexenerar a zona afectada pola actividade mineira. Porén, o representante da CIG-Construción asegura que no canto diso, o que fixo foi aproveitalos como vertedoiro para botar lodos de depuradora, restos de conserveiras ou cunchas. “A acumulación de restos provoca uns cheiros insoportábeis e mesmo contaminou o río Lañas e o regato de Brandelos”.

O representante da CIG-Construción considera que até o de agora, a empresa conseguiu acalar aos veciños, malia estas prácticas, porque moitos deles, que agora son despedidos, dependían economicamente da súa actividade.

A explotación da mina de Touro podería reabrirse se os estudos iniciados son satisfactorios. De feito, unha multinacional, Lundin Minig Corporation, asinou recentemente un acordo de opción de compra. De facerse efectiva a adquisición, a operación reportaría até 60 millóns de euros á construtora. “Isto fai aínda máis inxustificábel que se aleguen perdas futuras e se despida a 41 traballadores”.

Galería de imaxes

Zara aplica a reforma laboral para recortar dereitos ás súas traballadoras en materia de conciliación

paula.castro — Wed, 16 May 2012 00:38:21 +0200

Carme Naveiro, representante da CIG no comité de empresa, lembra que Inditex, alén de presumir de ser unha das poucas empresas que permite a conciliación da vida laboral e familiar, incrementou os seus beneficios, no que vai de 2012, respecto do mesmo período do pasado ano.

Por iso considera inadmisíbel que, recorrendo á reforma laboral, a empresa decida modificar os horarios das súas traballadoras de forma unilateral, pasando por riba dos acordos acadados.

CIG-Servizos denuncia que este tipo de medidas contempladas na reforma laboral, están previstas para as empresas que xustifiquen dificultades económicas, “pero sabemos que no caso de Zara isto non é así”, asegura Naveiro, quen engade que Inditex, o que está facendo é “aproveitar a reforma para precarizar as condicións laborais do persoal e incrementar máis aínda os seus beneficios recortándonos dereitos”.

Conciliación

Son numerosas as traballadoras que veñen desfrutando, desde hai anos, de redución de xornada por coidado de fillas/os menores de oito anos. Porén, “a empresa vén de dirixirse a elas dicíndolles que hai que renovar ese dereito, cando sabemos que iso non é así”, explica a representante no Comité de Empresa.

Asegura que a pretensión da empresa é mudar, de forma unilateral, as condicións contractuais que tiñan recoñecidas, amparándose na reforma laboral para fixar os horarios, sen ter en conta as necesidades de conciliación do persoal que con dereito a redución de xornada.

A CIG-Servizos anuncia que defenderá os dereitos recoñecidos e alerta ao persoal de que non debe asinar ningún documento antes de saber as consecuencias laborais que terá.

Kiddy’s Class

Fronte a isto, Carme Naveiro denuncia que Inditex está reducindo a xornada ao persoal, nas tendas de Cee e Carballo, sob pretexto de que as ganancias do grupo en Europa non poden manter as perdas xeradas no estado español. Isto malia o grupo seguir a obter beneficios e cando estas traballadoras levan anos pelexando por conseguir ter a xornada completa.

O recorte de xornada non se está compensando coa contratación de novo persoal, o que está a provocar un aumento da carga de traballo e da presión sobre as traballadoras, que teñen que cumprir cos mesmos obxectivos de vendas.

Na xuntanza do comité celebrada o pasado 20 de abril, a CIG xa denunciou a pretensión de Inditex de vulnerar o acordo de subida de horas asinado e “meter e sacar a dedo á xente, apoiándose nas categorías”.

Na mesma reunión transmitiuse tamén o malestar do persoal coa xefa de zona, Amparo García Codesido. “Cremos que a súa actitude déspota e prepotente cara as traballadoras e traballadores está provocando un ambiente laboral tenso e nocivo”, explica Naveiro, quen a responsabiliza de mover os calendarios acordados, cando deberían depender das encargadas e encargados.

A representante da CIG no Comité tamén reclama que se efectivicen os calendarios aprobados nas tendas de Compostela de Area Central e da República do Salvador para 2012. “Melloran as propostas da empresa e as condicións das traballadoras e traballadores e mesmo permiten aforrar cartos”.

O IES Concepción Arenal de Ferrol toma o relevo nos peches en contra dos recortes no ensino público

begonha.carballo — Tue, 15 May 2012 19:47:30 +0200

A Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público ten previsto continuar con estes peches rotativos en centros de ensino até o 1 de xuño nas seguintes datas e lugares: Verín (18 de Maio), Vigo (21 de Maio), A Coruña (22 de Maio), Pontevedra (23 de Maio), Lugo (24 de Maio), Burela (25 de Maio), O Morrazo (29 de Maio), A Guarda (30 de Maio), Carballo (31 de Maio), Ourense (1 de Xuño).

A Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público rexeita os recortes propostos, denuncia que con eles se ataca gravemente o ensino público, a súa calidade e o dereito de igualdade de oportunidades do alumnado, que aumentará o fracaso escolar e despedirá máis de 2000 profesores/as. Por todo isto, esixe que o Goberno galego actúe como tal e non se someta a decisións que van en contra do ensino galego, que se negue, rotunda e publicamente, a aplicar calquera das medidas contidas no RD Lei 14/2012 e que presente recurso por invasión de competencias.

A Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público Galego, constituída en autoconvocatoria o pasado 25 de abril, está integrada por representantes da comunidade educativa galega, pais e nais, profesorado e alumnado, a través de diferentes entidades (organización sindicais do ensino, ANPAS, movementos de renovación pedagóxica, organización estudantís, partidos políticos …) e permanece aberta a novas adhesións individuais e colectivas que poden formalizarse no enderezo electrónico http://plataformagalegadefensaensinopublico.blogspot.com.es/ .

Concentración diante de dúas escolas infantís de Ferrol en defensa dos servizos públicos e os postos de traballo

begonha.carballo — Tue, 15 May 2012 19:36:47 +0200

As concentracións, nas que tamén participou o persoal de ambos centros, enmárcanse na campaña “Futuro para os centros de Traballo e Benestar” que o Comité de Empresa está a realizar en contra das medidas recentemente impostas pola Consellaría, de xeito unilateral. Entre outras decisións, a Xunta vén de suspender varios artigos do V Convenio Colectivo, aplicar unha modificación substancial das condicións de traballo.

Así mesmo, explica nun comunicado Carme Viso, delegada da CIG, coas mobilizacións quérese denunciar tamén a problemática específica que padecen os centros de Educación Infantil e os seus horarios especiais, e rexeitar as pretensións da Xunta de eliminar até 200 postos de traballo ocupados por persoal interino.

Os traballadores e traballadoras dos centros dependentes da Consellaría de Traballo e Benestar veñen desenvolvendo un intenso calendario de mobilizacións nos últimos meses para exixir responsabilidades pola política de desmantelamento dos servizos públicos e a amortización de postos de traballo; así como denunciar ante a cidadanía que detrás destas medidas se agocha o obxectivo de ir privatizando e convertendo en negocio estes servizos en detrimento da súa calidade.

Manteñen petición de cadea para Alcántara ao remate do xuízo pola folga do metal de 2009 malia non probarse a autoría dos feitos

ivan — Tue, 15 May 2012 19:06:15 +0200

Aínda que rebaixou a proposta inicial case á metade, o fiscal decidiu manter as petición de prisión para o dirixente da CIG e para o secretario comarcal do Metal de CCOO, Ramón Sarmiento, mentres que optou por retirar a acusación contra a ex responsábel de prensa do sindicato nacionalista na cidade, a quen a propia xuíza lle comunicou a súa absolución.

Pola contra, para Alcántara o Ministerio Fiscal pediu dous anos e medio -un e medio por desordes públicos e un por danos- e unha sanción económica duns 5.500 euros (12 meses a razón de 15 euros diarios, mentres que a petición inicial elevábase até os 18 meses). No caso de Sarmiento a petición de cadea quedou en dous anos, un por desordes e outro por danos, e unha multa do mesmo importe.

Un nutrido grupo de responsábeis e delegados/as da CIG concentráronse dende media hora antes do inicio da sesión -prevista para as 9.00 horas- ás portas dun edificio xudicial custodiado no seu acceso principal por máis de 20 axentes da Policía española. O secretario xeral da CIG, Suso Seixo, e o responsábel do sindicato na comarca, Serafín Otero, acompañaron a Alcántara ao interior dos xulgados mentres era despedido con berros de ánimo e aplausos.

Durante a sesión reproducíronse as imaxes captadas polas cámaras de seguridade da Autoridade Portuaria, nas que en ningún momento se observa a rotura da porta de acceso á estación marítima, e compareceron máis dunha ducia de testemuñas, entre gardas civís, policías e xornalistas.

Refuxiarse na estación marítima

Tampouco quedou probado que a intención dos folguistas fose ocupar a estación marítima e mesmo acceder a un cruceiro que se atopaba neses momentos atracando, tal e como sostivo o fiscal no seu alegato. Ben ao contrario, xa que o seu plan pasaba por realizar unha asemblea no acceso ao centro comercial que hai na zona para visibilizar o conflito diante dos turistas, “pero unha carga policial partiu o grupo en dous e unha parte correu a refuxiarse onde primeiro atopou”, tal e como explicaron os acusados no xuízo.

Ao remate da sesión, o secretario xeral da CIG dirixiuse ás persoas que agardaban á saída cinco horas despois para agradecerlles a súa solidariedade co compañeiro procesado e denunciar a actitude da Fiscalía e da propia xuíza. Suso Seixo criticou a dureza con que se persegue ás persoas que salientan polo seu compromiso cos dereitos da maioría social, “mentres se fai a vista gorda cos especuladores que causaron a crise ou cos empresarios que vulneran cada día dereitos fundamentais dos traballadores/as”.

Os traballadores/as de Einsa cumpren unha semana en folga indefinida e continúan adiante coas mobilizacións

begonha.carballo — Tue, 15 May 2012 17:59:07 +0200

A representación dos traballadores/as, explica Alberte Amado, da Sección Sindical da CIG en Einsa Print, mantivo o luns unha reunión en Compostela co director do IGAPE e o director xeral de Xesgalicia para abordar a situación e informarse do uso que a empresa fixo das axudas públicas concedidas nos últimos anos.

Amado valorou negativamente o resultado do encontro, xa que, explica, os responsábeis políticos pouco menos que culpabilizaron da situación aos traballadores/as en folga, xustificando os despedimentos, o brutal recorte salarial e o aproveitamento das medidas máis lesivas introducidas pola reforma laboral como decisións lóxicas a través das que a compañía poida aforrar case tres millóns de euros. Diñeiro que a empresa precisa para cumprir coa banca e así facer fronte ás condicións que supón o pagamento do crédito sindicado de 33 millóns e dos créditos de Xesgalicia (catro millóns) e do Plano Miner (sete millóns), que suman un total de 44 millóns de euros.

Porén, critica o representante da CIG, dende a administración non quixeron entrar a valorar a nefasta xestión da dirección de Einsa nestes anos nin tampouco aclarar que destino tiveron os dous millóns de euros que a empresa gastou sen xustificar e que agora buscar aforrar co precarización do cadro de persoal.

Neste senso, cómpre subliñar que dende o Comité presentaron á empresa un plan de aforro alternativo, a través do que se poderían evitar os despedimentos e as drásticas rebaixas salariais, pero que a compañía rexeitou sequera considerar. De feito, o persoal mesmo se amosou disposto a aceptar un ERE de suspensión e unha nova conxelación dos salarios –a terceira consecutiva.

Sobre o plan de axuste, a parte social reiterou que, nun momento de recesión económica como o actual, “ningunha empresa, incluída Einsa, pode buscar a viabilidade a través da precariedade laboral dos seus traballadores/as”, mais tendo en conta que a compañía ten un nivel de produción estábel e que contrata miles de horas anuais de traballo a través de ETT.

Pola súa banda, a resposta da empresa até o momento, consistiu en presentar unha demanda contra o Comité de folga, xa que entende que o paro indefinido é ilegal e abusivo, e pídelles 120.000 euros.

Concentración na Delegación do Goberno o venres

Así as cousas e coas cartas de despedimento xa entregadas, os traballadores/as teñen claro que non van renunciar aos seus dereitos nin aos seus empregos, polo que continuarán adiante coa folga e o calendario de mobilizacións. Deste xeito, o vindeiro venres, día 18 de maio, xa teñen convocada unha nova concentración diante da Delegación do Goberno na Coruña, ás 11:30 horas.

Presentan conflito colectivo por vulneración do V Convenio do Persoal Laboral da Xunta de Galiza

paula.castro — Tue, 15 May 2012 14:56:44 +0200

O representante do sector da Autonómica da CIG-Administración, Fernando García, explicou que este é o maior conflito colectivo presentado nunha administración, porque afecta a 11.000 empregadas e empregados públicos, que conforman o persoal laboral da Xunta de Galiza e porque, por extensión, podería repercutir en máis de 90.000 traballadores/as que desenvolven a súa actividade para a administración.

García xustificou a presentación do conflito colectivo partindo de que é inconstitucional a suspensión da aplicación dun convenio colectivo estatutario mediante unha Lei Autonómica. Por iso, o obxectivo desta demanda é que se suscite cuestión de constitucionalidade tanto no que respecta ao contido como á materia á que afecta o decreto.

Para o responsábel da Autonómica o máis grave é o obxectivo que persegue o goberno galego, “privatizar a administración pública pola vía de rebaixar as condicións laborais das súas traballadoras e traballadores, provocando un deterioro consciente da administración para xustificar así poñela en mans de empresas privadas”.

Para a CIG é incuestionábel que con esta lei a Xunta de Galiza viola a lexislación laboral. Por iso, García exixiu da administración unha inmediata rectificación e, cando menos, a “suspensión da aplicación da lei” en tanto non se determine a súa constitucionalidade.

Alén diso, na rolda de prensa lembraron a existencia de pronunciamentos xudiciais recentes do Tribunal Supremo que rexeitan a posibilidade de suspender o cumprimento dos convenios colectivos do persoal laboral das administracións públicas pola vía do artigo 38.10 do Estatuto Básico do Empregado/a Público/a.

Ausencia de negociación

Fronte á imposición do decreto, o Presidente do Comité Intercentros, Rodolfo Docampo, lembrou que “nós intentamos negociar desde o primeiro momento e propuxemos que se aplicaran outro tipo de medidas, como o recorte dos gastos suntuarios e non os dereitos dos traballadores e traballadoras”.

Subliñou que con este decreto se está provocando a precarización do persoal da administración e denunciou que “a Xunta de Galiza vulnera un convenio colectivo que regula as relacións laborais do seu persoal e que ela mesma negociou e asinou, cando o que tiña que facer era garantir o seu cumprimento”.

Para o Presidente do Comité Intercentros, a redución de persoal que provocará a aplicación da lei terá como consecuencia o incumprimento das rateos por usuario que corresponden a cada centro de traballo para garantir unha prestación de calidade.

Fronte as acusacións do actual goberno da Xunta, respecto do incumprimento horario do persoal ao servizo da Xunta de Galiza, demandou a actuación da Inspección Laboral para controlar o suposto absentismo laboral existente e mesmo asegurou que o propio persoal está renunciando ás baixas por incapacidade temporal para non reducir aínda máis os seus salarios, cos riscos para a saúde que isto ten, non xa para o conxunto do persoal senón mesmo para as persoas atendidas.

Do mesmo xeito, denunciou a supresión do fondo de acción social porque “fomos as traballadoras e traballadores quen decidimos que unha parte do noso salario fora para este fondo para continxencias e en solidariedade cos compañeiros e compañeiras que estiveran en situación de necesidade”.

Percarización laboral

Segundo explicou María Carme López Santamariña, secretaria nacional de CIG-Administración, cada consellaría está aplicando esta lei en función dos seus intereses, e nos máis dos casos “indo moito máis alá do que a propia lei marca”.

O persoal máis afectado é o dependente da consellaría de Traballo e Benestar, que está padecendo situacións que López Santamariña definiu como “moi graves”. De feito, denunciou “quendas longuísimas con 7 e 9 días seguidos sen descanso” e unha redución drástica de persoal por mor da desaparición de interinos e substitutos.

“Esta precariedade está afectando á prestación de servizos e a atención que se lle presta ás persoas que dependen delas”, concluíu.

CIG-Correos denuncia que preto de 2.000 cartas ordinarias están sen repartir no rural do Milladoiro desde finais de abril

paula.castro — Tue, 15 May 2012 14:07:37 +0200

A zona que quedou sen reparto e na que aínda hai que distribuír o correo atrasado comprende os núcleos de Raíces, Mimosas, A Grela, Casanova e Biduido, entre outras. A isto engádeselle que este luns, día 14 de maio, tampouco houbo servizo de reparto na zona.

Xunto a isto sinalan que, ademais, en toda a zona rural do Milladoiro hai, desde finais do mes de abril, cerca de 600 notificacións da Deputación Provincial da Coruña sen repartir.

CIG-Correos atribúe esta situación a unha mala planificación e, sobre todo, á redución por parte da entidade da contratación, por optar por non substituír aos traballadores/as, cando teñen un permiso ou mesmo unha baixa por enfermidade.

CIG-Correos xa puxo estes feitos en coñecemento da Xefatura Provincial de Correos da Coruña e alerta de que está observando unha baixada na calidade do servizo no conxunto da comarca de Compostela, precisamente pola falta de contratación de persoal suficiente para garantilo. Lembra que a Lei Postal determina que o reparto sexa diario, cando menos cinco días á semana, e lamenta que o rural se vexa discriminado fronte as zonas urbanas cando hai falta de persoal.

A CIG convoca unha concentración solidaria coincidindo co xuízo contra Antolín Alcántara por participar nas folgas do metal

ivan — Mon, 14 May 2012 21:34:53 +0200

Con esta concentración a CIG quere trasladarlle a súa solidariedade ao compañeiro acusado, ademais de denunciar o que considera unha decisión política que persegue “criminalizar o movemento obreiro e desactivar toda resposta organizada ás inxustizas do sistema”.

Nese senso, enmarca a celebración do xuízo na escalada represiva que está a protagonizar o PP coa aprobación de medidas que só buscan atacar os sectores máis organizados e combativos, “como é o caso do metal”.

O xuízo celébrase no Xulgado do Penal número 2 de Vigo este martes día 15 a partir das 9.00 horas despois de que fose adiado recentemente por decisión da xuíza. A Fiscalía pide catro anos de prisión para Alcántara e outras dúas persoas, o secretario comarcal do Metal de CCOO e a anterior responsábel do gabinete de prensa da CIG na cidade. Os tres están acusados de desordes públicos (dous anos) e danos (outros dous).

Este non é o único proceso xudicial que ten pendente o dirixente da CIG, xa que aínda permanece aberto outro procedemento penal contra el, neste caso pola ocupación do edificio da Xunta durante a folga do metal de 2007. Por estes feitos tamén está imputado, xunto a Antolín Alcántara, o daquela responsábel do naval do sindicato, Víctor García.

Pais e nais, estudantes e docentes pechados no IES Rosalía de Castro de Santiago contra os recortes no ensino público

paula.castro — Mon, 14 May 2012 18:51:25 +0200

“Os pais e nais de Compostela rexeitamos de modo especial os recortes educativos non só polo que teñen de inxustos senón tamén de innecesarios, nun momento no que vemos que existe diñeiro público para todo menos para o futuro dos nosos fillos e fillas”, explica Fernando Lacazi, Presidente da Federación de ANPAS de Compostela. “Investir en banca -engade- e non investir en capital humano, levará a este noso país a converterse en importador de formación e fornecedor dos peores empregos que poida dar esta sociedade”.

O Secretario Nacional da CIG-Ensino -entidade integrada tamén na Plataforma lembrou que o ensino galego vén sufrindo, desde a entrada do PP na Xunta de Galiza, agresións de todo tipo ao noso idioma, redución de recursos e orzamentos, que nos sitúan por debaixo da media en investimento educativo. ”Agora súmanse estes recortes que, de aplicarse, suporán o desmantelamento dun sistema público básico” -engade Anxo Louzao, ao tempo que advirte que a CIG-Ensino vai continuar mobilizándose ate que o Goberno de Feijoó cese na aplicación dos recortes e do RD Lei 14/2012. “Esixímoslle ao Conselleiro de Educación e ao Presidente da Xunta que o recorran ou, do contrario, sería unha mostra máis de complicidade e entreguismo ao Goberno do Estado”; di Louzao.

Pola súa banda, Daniel Candal, estudante de Políticas e responsábel de Organización dos Comités, sinala que este RD/Lei é unha agresión ao ensino e supón unha privatización da Universidade sen precedentes mediante unha suba das taxas inxusta. Alba María Feijoó López, estudante e membro de Galiza Nova, denuncia que cos recortes se ataque o ensino, un dos piares de calquera sociedade minimamente democrática e avanzada, ao non garantirse a igualdade real de oportunidades e o acceso de moitas familias. Pola súa banda, Diolino González, da Liga Estudantil, refírese aos peches rotativos como unha acción que vai permitir visibilizar o rexeitamento aos recortes, e preparar a manifestación do próximo 3 de xuño, en Santiago, en defensa dos servizos públicos. No peche, tamén participaron representantes do BNG que advertiron sobre a política de privatización do ensino levada a cabo polo PP e insistiron na importancia de garantir un ensino público, galego e de calidade.

A Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público ten previsto continuar con estes peches rotativos en centros de ensino ata o 1 de xuño nas seguintes datas e lugares Ferrol (15 de Maio),Verín (18 de Maio),Vigo (21 de Maio), A Coruña (22 de Maio), Pontevedra (23 de Maio), Lugo (24 de Maio), Burela (25 de Maio), O Morrazo (29 de Maio), A Guarda (30 de Maio), Carballo (31 de Maio), Ourense (1 de Xuño)