|
Actualidade / Artigo Colombia: Toda a verdade sobre a morte de
Raúl Reyes Decio Machado-
As imaxes, os testemuños dos colonos da zona, as declaracións de tres guerrilleiras que se atoparon aínda con vida, os informes de balística e intelixencia militar ecuatoriana, veñen demostrar a chea de mentiras declaradas polo presidente colombiano, Álvaro Uribe, tanto ao presidente Rafael Correa, do Ecuador, como ao conxunto da comunidade internacional e os medios de comunicación. Segundo a versión colombiana, viña perseguindo á fronte 48 das FARC, con base nunha información que indicaba que o líder guerrilleiro, Raúl Reyes, faría presenza nun poboado denominado Selecta, preto dos lindeiros con Ecuador, pero aínda en territorio colombiano. O ministro de Defensa colombiano, Juan Manuel Santos, indicou que durante a devandita operación as forzas armadas colombianas foran atacadas desde un campamento das FARC situado a 1.800 metros da fronteira, no interior do territorio ecuatoriano. Indícase que entón a forza aérea colombiana procedeu a localizar e atacar o campamento guerrilleiro, tendo sempre en conta a orde de non violar o espazo aéreo ecuatoriano; indicando que logo entrou a forza armada colombiana para asegurar a zona e deixando á Policía colombiana a cargo do campamento atacado, até a chegada do exército ecuatoriano. As pescudas que se están a desenvolver por parte das autoridades ecuatorianas demostran que nunca houbo combate por parte do comando atacado das FARC. Con excepción de tres deles que cumprían funcións de vixilancia, os 18 falecidos estaban durmindo en roupa interior, ninguén do comando guerrilleiro tivo ocasión de entrar en combate ou renderse. O armamento existente no campamento estaba amoreado, non tiveron a ocasión nin sequera de acceder aos seus fusís e armas, foron masacrados mentres durmían. Os testemuños dos colonos da zona, así como as fochas feitas sobre o piso de terra do campamento demostran que se dispararon catro bombas desde avións colombianos que entraron en territorio ecuatoriano. Segundo as investigacións de intelixencia militar, estas disparáronse desde o sur do campamento, o que quere dicir que os avións fixeran unha incursión de máis de 10 quilómetros no interior do territorio ecuatoriano cando se procedeu ao ataque. Tras o lanzamento de bombas desde estes avións, entraron varios helicópteros ‘Supertucanes’, pertencentes á forza aérea colombiana. Desde estes continuar atacando o campamento das FARC en territorio ecuatoriano. Dos devanditos helicópteros descenderon comandos especiais que remataron os guerrilleiros que quedaron feridos no campamento, segundo se demostra polas balas que teñen nos corpos gran parte dos cadáveres dos guerrilleiros, moitos deles amoreados nunha zona determinada do campamento e asasinados por detrás. Mesmo as fotografías amosadas polo goberno colombiano do cadáver do comandante Raúl Reyes, mostran como este ten un disparo na parte esquerda da súa cara. As informacións que proveñen de intelixencia militar ecuatoriana indican que o espazo aéreo do Ecuador non só se violou na noitiña do 1 de marzo, senón que tamén na do 2 hai unha nova penetración de helicópteros con visores nocturnos para sacar a membros das forzas armadas e policía colombiana que aínda se mantiñan sobre territorio ecuatoriano. A posición das árbores derrubadas no bombardeo, os múltiples orificios de disparos nas árbores, así como a posición dos cadáveres, vén demostrar que mentres as FARC vixiaban o campamento na súa posición norte, a que mira á fronteira con Colombia, a incursión aérea sobreveu do sur, o que indica que a forza aérea colombiana invadiu sen permiso, sen notificar e contravindo todo tipo de normativa internacional o espazo aéreo ecuatoriano. Os testemuños dos moradores da zona, indican que o ataque se prolongou desde aproximadamente a media noite até as seis da mañá do 1 de marzo. A precisión do ataque demostra tamén a utilización dunha importante tecnoloxía militar que tamén pon sobre a mesa a posibilidade da participación dos Estados Unidos no masacre, polo menos en tarefas de información e localización do comando guerrilleiro. Os testemuños dos poboadores falan da posibilidade de que os helicópteros colombianos se levaran catro cadáveres e non dous, os correspondentes a Raúl Reyes e Julián Conrado, como indican as autoridades do país agresor. Pola súa banda o exército ecuatoriano non descarta a posibilidade de localizar algún cadáver máis na frondosa zona selvática onde se deu a matanza. Nun acto de soberanía e dignidade, o goberno da República do Ecuador retirou o seu embaixador en Bogotá, expulsou o embaixador de Colombia en Quito, e mobilizou as tropas cara á fronteira, á vez que solicitou a reunión extraordinaria da Asemblea Xeral da OEA, a CAN e o MERCOSUR. Rafael Correa chamou mentireiro ao presidente Uribe, denunciando que fora notificado por parte deste sobre as 8,30 horas e enganado polo seu homólogo colombiano, o cal xustificou a incursión en territorio ecuatoriano pola calor do combate. Que as FARC operan en Ecuador é unha denuncia que foi permanente desde a chancelaría e a presidencia de Colombia, versión que se viu agravada tras a liberación o 27 de febreiro de catro ex congresistas colombianos por parte das FARC. Un deles, Luís Eladio Pérez, declarou a Radio Caracol que ao comezo do seu cativerio estivo retido en territorio ecuatoriano, engadindo que as FARC se fornecen de produtos provenientes de Ecuador, Brasil e Venezuela. “Eu durmín no Ecuador: con iso digo todo. Usabamos botas de marca ecuatoriana, desodorizantes, drogas brasileiras e xabóns venezolanos”, declara ao día seguinte da súa liberación Luís Eladio Pérez. Pola súa banda o exército ecuatoriano no transcurso do ano pasado descubriu varios campamentos de avituallamento e descanso das FARC en territorio do Ecuador, sempre próximos á fronteira, e nun territorio moi difícil de controlar debido ao vizoso e extenso que é esta zona selvática que abrangue ambos os países. As relacións entre Ecuador e Colombia caracterizáronse até o de agora, por un baixo nivel de conflitividade desde o ascenso á presidencia de Ecuador do economista Rafael Correa Delgado, o 15 de xaneiro do ano pasado. Esta realidade non foi sempre así, tendo habido situacións moi tensas durante gobernos anteriores ao de Correa. Así, no ano 2005 déronse un conxunto de situacións que cuestionaron a soberanía do Ecuador. En xullo dese ano durante o mandato de Alfredo Palacios, Parra Gil, entón chanceler do Ecuador, logo dunha reunión con Carolina Barco, entón chanceler de Colombia, cuestionou as fumigacións das plantacións de coca ordenadas desde Bogotá na liña lindeira común. A pesar do devandito cuestionamento e sen ter resposta positiva por parte de Colombia, Ecuador votou a favor do colombiano Luis Moreno como presidente do BID a solicitude do goberno colombiano e dos Estados Unidos. Precisamente Luis Moreno fora embaixador de Bogotá en Washington e foi cuestionado por participar na xestación do Plan Colombia. Outro feito que evidenciou unha postura de ambigüidade na relación histórica do Ecuador con respecto a Colombia, sucede cando o 31 de xullo do 2005 un reporteiro ecuatoriano denuncia que “o exército de Ecuador se uniu á operación contra as frontes 21, 13 e 48 das FARC, que estarían escoltando o guerrilleiro Raúl Reyes e que teñen bloqueado no departamento do Putumayo”. Esta información foi confirmada polo Maior Xeneral ecuatoriano Reinaldo Castellanos Trujillos. Pero a violación máis grave realizada polo anterior goberno de Alfredo Palacios, con respecto á histórica neutralidade do Ecuador ante o conflito armado no país irmán, deuse cando ese mesmo ano un operativo coordinado de intelixencia das policías de Ecuador e Colombia sitúan e capturan en Quito a presuntos guerrilleiros das FARC que estaban internados nunha clínica. Esa coordinación existe, e o feito máis significativo desta realidade deuse cando durante a presidencia do Lucio Gutiérrez, no ano 2004, unha operación conxunta entre forzas da orde colombianas, ecuatorianas e estadounidenses, permitiu a captura en Quito de Ricardo Palmero, máis coñecido por Simón Trinidad, agora procesado e preso, cunha condena de 60 anos, en Estados Unidos pola extradición que facilitou o goberno de Uribe. A pretensión do Álvaro Uribe de aplicar na loita contra o que el define como “terrorismo”, a mesma estratexia que utiliza Israel no seu combate contra o mundo árabe, pode ter repercusións impredicíbeis no continente latinoamericano. O presidente da República Bolivariana de Venezuela, o comandante Hugo Chávez, ante a posibilidade de que o goberno de Colombia incursione e viole a soberanía de Venezuela, tal e como fixo con Ecuador, ordenou o peche definitivo da súa embaixada en Bogotá, así como o reforzamento militar de toda a zona fronteiriza con Colombia. Espérase nas próximas horas a expulsión do embaixador colombiano en Caracas. “Señor ministro de Defensa móvame 10 batallóns cara á fronteira con Colombia de inmediato. Batallóns de tanques. A aviación militar que se despregue. Nós non queremos guerra pero non lle imos a permitir ao imperio norteamericano, que é o amo, e ao seu cachorro o presidente Uribe e a oligarquía colombiana que nos veñan a dividir, que nos veñan a debilitar, non o imos a permitir”, ordenou o mandatario venezolano. Chávez ofereceu todo o respaldo necesario, no seu conflito diplomático con Colombia, a Ecuador, indicando: “Poño a Venezuela en alerta e apoiaremos a Ecuador en calquera circunstancia”. Pola súa banda, o presidente Correa púxose en contacto durante o domingo 2 de marzo cunha decena de países co fin de solicitar o seu apoio e facelos partícipes da gravidade dos feitos ocorridos na incursión e masacre colombiano en territorio do Ecuador. A resposta do executivo colombiano non se fixo agardar, e na mesma noite do 2 de marzo o director da Policía, xeneral Óscar Naranjo, revelou documentos preliminares polos cales se pretende demostrar que Raúl Reyes tiña contactos co Ministro Coordinador de Defensa Interna e Externa do Ecuador, Gustavo Larrea. Estes documentos, foron supostamente achados en tres computadores incautados polo exército colombiano no campamento onde foi asasinado Reyes. A pesar de que as FARC fixeron público un comunicado polo cal indican que o asasinato de Raúl Reyes non afectará ás negociacións polo intercambio humanitario, o certo é que os obxectivos do presidente Uribe son claros: bloquear o proceso de entrega de reféns de tal xeito que quede bloqueada a posibilidade de devolución por parte das FARC de Ingrid Betancourt. Aínda que a vontade do executivo colombiano de que Betancourt non regrese viva é unha realidade dificilmente cuestionábel, o certo é que tras as declaracións dos catro ex congresistas liberados o pasado 27 de febreiro, onde se indicaba a vontade da secuestrada de se presentar ás eleccións presidenciais de Colombia cun programa de paz para este país, puxo moi nervioso a Uribe. Paralelamente a isto, a intervención colombiana no Ecuador, pretende claramente converter o país veciño, nunha sorte de Camboia, con respecto ao conflito militar colombiano. A finalización do acordo subscrito por 10 anos entre os gobernos de Ecuador e Estados Unidos, para a utilización por parte das forzas armadas norteamericanas da base de Manta, o cal expirará a finais do presente ano, e sobre o cal xa situar o presidente Correa, con respecto á súa vontade de non renovalo, tamén é un elemento a ter en conta na escalada da crise diplomática na área andina. A base de Manta é unha ferramenta fundamental dentro da estrutura e estratexia do Plan Colombia, e aínda que o goberno norteamericano non fixo declaracións en firme sobre a súa saída da base a finais do 2008, é evidente que forma parte da súa axenda de preocupacións con respecto á nova política desenvolvida no Ecuador a partir da chegada ao poder da chamada “Revolución Cidadá”.
|
|||||||
| As opinións vertidas nos artigos de opinión, enviados polos nosos colaboradores ou tiradas doutros meios, non teñen porque ser necesariamente compartidas pola CIG. | |||||||
|
|||||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 05/03/2008 |
|||||||
|
