|
Actualidade / Artigo Consecuencias da rebeldía Manuel Mera-
Estes resultados positivos, despois dos graves problemas sociais ou económicos polos que pasaron estas nacións, e que aínda pasan algunha delas, como o noxento e aldraxante bloqueio que soporta Cuba, reflicte que se diga o que se diga van polo bo camiño, xa que se trata de resultados moi superiores aos que conseguen outros países que a cotío se poñen como exemplo a seguir. Entre eses exemplos están Brasil e México, as dúas maiores nacións de América Latina, á primeira gabáselle polas súas políticas sociais a respeito das situacións de pobreza máis estremas sen rachar coas regras da globalización neoliberal, e da segunda destácanse os resultados da integración na economía dos Estados Unidos que seica aportan beneficios aos cidadáns. Pois ben tanto Brasil como México teñen uns avanzos cativos. Concretamente pra o período 2004 a 2006 o PIB por persoa medrou en Brasil o 3,4%, 0,9%, e 1,4%; e en México o 2,7%, 1,6% e 3,4%. Dá que pensar. Hai quen dirá que estes bos resultados nos países máis “rebeldes” son consecuencia do maior prezo do cru, e teñen razón en parte, aínda que Arxentina e Cuba son productores menores e non exportan, e no pelotón máis submiso tanto México como Brasil teñen unha importante produción e o primeiro exporta, polo que non é un elemento diferenciador. Ademais, non se pode esquecer que se o petróleo e o gas teñen un prezo máis razoábel no mercado internacional débese en boa medida á actitude reivindicativa do governo de Chaves e á chamada Revolución Bolivariana. En poucas verbas: a vontade política mudou a realidade económica, favorecendo non só aos países que manteñen posturas máis soberanistas senón tamén (por extensión) a todos aqueles que son exportadores de productos enerxéticos. O avanzo económico en Arxentina, Cuba e Venezuela garante un maior nivel de vida da povoación, aínda que con diferencias entre cada un destes estados no referente a redistribución dos bens producidos entre as clases sociais. Deste xeito afortálase o eixo antiimperialista na rexión e cóutanse algúns dos efectos máis perversos da globalización. Ao anterior temos que engadir asemade, que tamén ten efectos positivos no centro do sistema a medio prazo, ou sexa: nos Estados Unidos, Unión Europea e Xapón. Entón, por qué non se alentan? Coido que por medo ás consecuencias sociais e políticas do exemplo no interior dos estados máis poderosos, onde a centralización e concentración da riqueza son bendicidas como os alicerces pra manter o emprego (mediante grandes custes sociais e retrocesos nas condicións de traballo) xusto todo o contrario do que neste intre acontece na outra beira do Atlántico. A avaricia non ten cancelas. |
||||
|
||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 17/01/2007 |
||||
|