|
Actualidade / Artigo Xurxo Martínez Crespo-
É moi común, entre os impotentes, crear discursos da desesperanza, do medo, da violencia, do rancor, da xenreira e da revancha, por dicir algo. Rajoy é un deses. O seu verbo ampuloso e decimonónico que nos indica que España se desmembrou (ou está a piques de se desmembrar), que non hai futuro posíbel, que isto é unha desfeita contrasta coa xente que camiña pola rúa, pasando calor, bebendo cervexas e á espreita do Mundial de Fútbol de Alemaña. A xente sabe, sábeo moi ben, que cando non se teñen argumentos calquera cousa serve e o primeiro do que se bota man é á catastrofe, que por certo e por ventura non chega nunca.
Un dos pobres e tristes artiluxios de Rajoy é dicir que se van facer concesións políticas. Sábeo el antes de que senten a negociar con quen el non quere que senten? É indubidábel que a Chiquito de la Calzada e ao Recreativo non se lle van facer concesións políticas... daquela, falamos con eles. Un Proceso (a mesma palabra indica que leva tempo) de paz para Euskal Herria non pode ser entre grupos que non teñen responsabilidade nin incidencia social. Rajoy, Acebes, Zaplana non poden, hoxe nin onte, representar a ninguén pois teñen, posúen e alentan un discurso moi violento verbalmente (fase previa ao físico) e as conversas son para rematar coa violencia verbal e física. O pobre discurso, barato, de Rajoy tráeme á memoria o que unha vez dixera Gandhi; que se aplicasemos a Lei do Talión, do ollo por ollo, chegaría un momento en que todos quedariamos cegos, mais Rajoy non sabe quen é Gandhi e hai tempo que está cego, xordo e embebido. |
|||||||||||
|
|||||||||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 15/06/2006 |
|||||||||||
|